Της Σέβης Ευθυμίου
Θαρρώ πως ήτανε καιρός να γράψει κάποιος για τη μέρα που όλοι λατρεύουμε να μισούμε. Που δεν φταίει κι αυτή καθεαυτή η Δευτέρα, και Χρυσαυγή να την λέγαμε πάλι θα τη σιχτιρίζαμε γιατί σημασία δεν έχει το όνομα αλλά η χάρη... Αν ήταν γυναίκα θα ήταν ανέραστη, αν ήταν φαγητό θα ήταν άγευστο, αν ήταν χρώμα θα ήταν άχρωμη... άλφα στερητική γενικότερα... Και το κακό είναι ότι τη βρίσκουμε μπροστά μας κάθε μα κάθε εβδομάδα. Χάθηκε να μην έρθει μια φορά έτσι για αλλαγή. Έτσι για να δούμε να θα μας λείψει και λίγο ρε παιδί μου. Και στο κάτω-κάτω τώρα που το σκέφτομαι αφού όλα είναι δημιουργίες του ανθρώπου, δεν μπορούμε να την παραβλέπουμε που και που; Απορώ δηλαδή αρεσκόμαστε να βασανιζόμαστε; Με Δευτέρα ούτε το αμάξι δεν ξεκινάει που είναι μηχανή, θα ξεκινήσει γκοτζαμ άνθρωπος , που κουβαλάει και ένα σαββατοκύριακο, νωπό ακόμη στις πλάτες του;















































