Πριν από 1 σχεδόν χρόνο ήμουν η πιο ευτυχισμένη ύπαρξη στη γη...ο
ουρανός μου έλαμπε κάθε νύχτα, και ο Ήλιος μου, άγγιζε τα μαλλιά...
Ο κήπος μου άνθιζε με τα πιο όμορφα και σπάνια λουλούδια του σύμπαντος, και τίποτα δεν άγγιζε τις πληγές μου...
όρκος σ' ένα παππού που πίστευε σε μένα από μικρό παιδί...
όρκος σε μία μάνα που παρέδωσε το μυαλό της στη λήθη...
όρκος σε παιδιά με ανίατες ασθένειες σε κάθε επίσκεψη στον κόσμο τους...
όρκος σε κάτι ξεχασμένους ιππότες...
όρκος σε μεθυσμένες από λόγια, νεράιδες...
όρκος στις σκιές που με πρόδωσαν...όρκος στις στιγμές που μ' αγκάλιασαν...
Χαμόγελο και πίστη σε ότι κι αν με περιέβαλε...ακόμη και σε εσάς...
Σήμερα η απάντηση της άρνησης,-καθώς δεν υπάρχουν σημεία πώλησης...παγώνει τον δικό σας όρκο- στερεύει το νερό της πηγής μου...
οι κινήσεις μου πλέον ανάλογες...διότι μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει κάποιος στον κόσμο σας...εκθέτω λοιπόν, μέσα από τα μέσα...που έχω στην κατοχή μου, όλο το σενάριο της υπόσχεσης σας, γραπτής και προφορικής, διότι στον κόσμο σας, συχνά τάζετε μα στο τέλος, σκοτώνεται ότι πιο ελπιδοφόρο...το όνειρο...
κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει η αλήθεια να φανεί σε όλους εκείνους που ακόμη, ονειρεύονται...
οι κινήσεις μου πλέον ανάλογες...διότι μόνον έτσι μπορεί να επιβιώσει κάποιος στον κόσμο σας...εκθέτω λοιπόν, μέσα από τα μέσα...που έχω στην κατοχή μου, όλο το σενάριο της υπόσχεσης σας, γραπτής και προφορικής, διότι στον κόσμο σας, συχνά τάζετε μα στο τέλος, σκοτώνεται ότι πιο ελπιδοφόρο...το όνειρο...
κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει η αλήθεια να φανεί σε όλους εκείνους που ακόμη, ονειρεύονται...
Ελένη Βασιλείου Αστερόσκονη

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου