Πριν από 1 σχεδόν χρόνο ήμουν η πιο ευτυχισμένη ύπαρξη στη γη...ο
ουρανός μου έλαμπε κάθε νύχτα, και ο Ήλιος μου, άγγιζε τα μαλλιά...
Ο κήπος μου άνθιζε με τα πιο όμορφα και σπάνια λουλούδια του σύμπαντος, και τίποτα δεν άγγιζε τις πληγές μου...
όρκος σ' ένα παππού που πίστευε σε μένα από μικρό παιδί...
όρκος σε μία μάνα που παρέδωσε το μυαλό της στη λήθη...
όρκος σε παιδιά με ανίατες ασθένειες σε κάθε επίσκεψη στον κόσμο τους...
όρκος σε κάτι ξεχασμένους ιππότες...
όρκος σε μεθυσμένες από λόγια, νεράιδες...
όρκος στις σκιές που με πρόδωσαν...όρκος στις στιγμές που μ' αγκάλιασαν...
Χαμόγελο και πίστη σε ότι κι αν με περιέβαλε...ακόμη και σε εσάς...
