Tης Έλενας Ράπτη
Η δημόσια συζήτηση για την εγκληματικότητα δεν είναι
καινούργια. Το θέμα βρίσκεται μόνιμα στην πολιτική ατζέντα. Είναι σε
ύφεση όταν επικαλύπτεται από άλλα θέματα της επικαιρότητας και
κορυφώνεται όταν συμβαίνουν γεγονότα που θυμίζουν πόσο ανοχύρωτοι και
εκτεθειμένοι είμαστε στην εγχώρια και εισαγόμενη εγκληματικότητα.Εδώ και πολλά χρόνια η προστασία των πολιτών είναι υποτυπώδης. Το
αίσθημα της ανασφάλειας είναι σήμερα πολύ εντονότερο αφού επιτείνεται
πλέον και από τις συνθήκες της κοινωνικής ανέχειας. Οι μορφές της
μικροεγκληματικότητας έχουν αυξηθεί δραματικά, ενώ η σοβαρή
παραβατικότητα είναι στο ημερήσιο δελτίο ειδήσεων. Υπάρχουν περιοχές που
βασιλεύει η ανομία. Συγκρούσεις ξένων συμμοριών. Λαθρομετανάστες που
περιφέρονται ως δημόσιος κίνδυνος. Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να
βγούνε από τα σπίτια τους, που συνοδεύουν σε κάθε διαδρομή τα παιδιά
τους. Η παρουσία της αστυνομίας έγινε από διακριτική, σπάνια. Ο
επιχειρησιακός σχεδιασμός αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών.
