Δεκάρα τσακιστή

Το πατρόν για την πολύπτυχη φουστανέλα της δραχμής σχεδιάζεται. Και παρά τις ξηλωμένες ραφές και φόδρες του ευρωκοστουμιού της, η Ελλάδα χτενίζεται ράθυμα στον καθρέφτη της αμεριμνησίας. Κανένα εναλλακτικό σχέδιο προσαρμογής, καμία προετοιμασία των πολιτών στα σενάρια επιστροφής στο παλιό εθνικό νόμισμα. Ακαμπτη, αυτάρεσκη, μυωπική και παραλυτικά οπισθοδρομική, μια λαϊκίστικη μερίδα της εγχώριας πολιτικής σκηνής θεωρεί το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» κατασκευασμένο, συνωμοσιολογικό, μηχανιστικά αυθαίρετο.

Μια ανούσια μπλόφα προς εντυπωσιασμό. Μια δήθεν χονδροειδή απειλή που κανείς δεν θα τολμήσει να υλοποιήσει γιατί δεν τον συμφέρει. Ετσι ρηχά, κολακευτικά και καθησυχαστικά υπνωτίζουν τοξικά τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Δεν είναι η πρώτη φορά. Η έλλειψη πολιτικών ρεφλέξ, τεχνοκρατικής ανεπάρκειας και ψυχοπνευματικής αδυναμίας έχει κάνει την υποτίμηση του κινδύνου αναπόσπαστο στοιχείο της διαχείρισης του πραγματικού. 

Κι όμως, το σενάριο «δραχμή» δουλεύει ρολόι. Κατ’ αρχάς, παίζει η πιθανότητα οικειοθελούς αποχώρησης. Να ζητήσει, δηλαδή, παρακαλετά και γονυπετής μόνη της η χώρα έξοδο από το ευρώ. Εκτιμάται ως μονόδρομος στη φάση οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης που θα ακολουθήσει την πλήρη αποτυχία εφαρμογής του προβληματικού και εξοντωτικού μνημονίου. Υπάρχει ακόμα η περίπτωση ολέθριου ντεραπαρίσματος της ευρωζώνης.

Να καταρρεύσουν οι ισπανικές τράπεζες και να τινάξει τα χρηματοδοτικά πέταλα το ιταλικό δημόσιο χρέος. Οπότε, αντίο συνοχή. Καλημέρα πεσέτα, λιρέτα, δραχμή. Μελετάται, επίσης, η πρωτοβουλία του κλαμπ των ισχυρών για μια μικρότερη ευρωζώνη με γερμανική πρωτοκαθεδρία και εκπαραθύρωση των αναιμικών και προβληματικών Νοτιοευρωπαίων σε στυλ κλατάρισμα αλά Lehman Brothers. Τέλος, κερδίζει πόντους η εκδοχή του τζογαδόρικου ρίσκου, με αιχμή την αδάμαστη δέσμευση των ριζοσπαστικοποιημένων κομμάτων να καταγγείλουν μονομερώς το μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις που συνδέονται με αυτό. Αν οι ευρωελίτ εκτιμήσουν ότι η υπόληψη, η αξιοπιστία και η φερεγγυότητά τους ζυγίζουν παραπάνω από το οικονομικό κόστος, η απόδραση της χώρας από το «κάτεργο» του ευρώ θα γίνει με τιμές εξόδιας ακολουθίας. 

Ωστόσο, σε κάθε δυσοίωνη εξέλιξη κερδισμένοι θα είναι οι χαιρέκακοι ντόπιοι μαυραγορίτες που ξεπόρτισαν τις ευρωκαταθέσεις τους για να αγοράσουν κοψοχρονιά το βιος των πολιτών. Ταυτοχρόνως, περήφανοι θα εμφανιστούν και οι εμμονικοί απομονωτιστές που φαντασιώνονται σκληρές κορόνες, στερλίνες ή ρούβλια, αλλά ατυχώς θα συναλλάσσονται εγχωρίως με πενηνταράκια αντίστοιχα του λεκ της αγέρωχης Αλβανίας και του δηνάριου της αδούλωτης Σερβίας. Οσο για τις μελέτες των οδυνηρών επιπτώσεων της δραχμής στους ασθενέστερους, αυτές ενοχοποιούνται ως σκέψεις, βαφτίζονται «παπαγαλάκια» συμφερόντων και αξιώνεται προληπτική λογοκρισία από όσους «έχουν τη μύγα». Δυστυχώς, όταν η επινόηση εσωτερικών εχθρών προέχει της υπεράσπισης του ζωτικού δημόσιου διάλογου, η αξιακή έμπνευση κοπάζει. Φτάνει η ώρα της διάτρητης ανθεκτικότητας της τσακιστής δεκάρας.

Δημήτρης Παγαδάκης