Κυριακή 18 Μαρτίου 2012

Τι είπε ο ποιητής

Hταν τυπωμένο σε λευκό χαρτί, πλαστικοποιημένο και κολλημένο στο μπροστινό κάθισμα, δίπλα στη θέση του οδηγού. Σε κοιτούσε κατευθείαν στα μάτια. Δεν σου άφηνε επιλογή. Έπρεπε να το διαβάσεις. Το όνομα που αναγραφόταν στην πρώτη σειρά κάτι μου θύμιζε, κάποιος τον είχε αναφέρει σε κάποιο αμφιθέατρο όταν ακόμα σπούδαζα και πίστευα ότι η πολιτική ήταν ένα όχημα το οποίο ακολουθούσε τις κατευθυντήριες του εκάστοτε οδηγού. 
Τελικά αποδείχθηκε όχημα μεν, το οποίο όμως κινείται με κεκτημένη ταχύτητα, από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και εφεξής. Σαν τραίνο-φάντασμα που δεν σταματάει. Οι φιλόδοξοι επιβάτες πηδούν για να ανεβούν. Και θα πρέπει να ξαναπηδήσουν για να κατεβούν.

Το οποίο όμως αποδεικνύεται πιο δύσκολο. Κιοτεύουν! Κι έτσι γαντζώνονται από τις καρέκλες που έχουν καταλάβει -δυο τρεις ο καθένας- και το αναβάλλουν. Αυτά σκεφτόμουν τότε! Και τώρα τα ίδια σκέφτομαι, διανθισμένα με τα πολλά άλλα που ακολούθησαν από τότε: το limit up και το limit down –που ακόμα δεν έχει φτάσει πάτο- του δείκτη του ελληνικού χρηματιστηρίου, τον οργασμό δημιουργικής ανάπτυξης τους μήνες πριν την Ολυμπιάδα (που σε κάποιους χάρισε βίλες με πισίνες και σε όλους τους υπόλοιπους -για να μην παραπονιούνται- το μετρό), τα «λεφτά» που «υπάρχουν», το άνοιγμα του άδειου κρατικού σεντουκιού και η kinder- έκπληξη όταν ανακάλυψαν ότι τελικά λεφτά δεν υπάρχουν, τα διαγγέλματα από το Καστελλόριζο, η ελεύθερη πτώση στην οποία αναγκαστήκαμε βίαια με μια κλωτσιά στην πλάτη πριν προλάβουμε να δέσουμε το αλεξίπτωτο.

Το όνομα που αναγραφόταν στην «προκήρυξη» που είχε αναρτήσει ο οδηγός του ταξί το οποίο πήρα προχθές στο πίσω μέρος της θέσης του συνοδηγού ήταν αυτό του «σύγχρονου Αριστοφάνη» όπως τον είχαν χαρακτηρίσει, του ποιητή Γεωργίου Σουρή. Όταν λέξεις γραμμένες εκατό χρόνια νωρίτερα περιγράφουν την Ελλάδα του σήμερα, τότε τα «κακώς κείμενα» που περιγράφονται μάλλον μετατρέπονται σε παραδοσιακά προϊόντα με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Π.Ο.Π. δηλαδή. Και ως γνωστόν «μετά το ποπ, δεν έχει stop». Για να μη χάνουμε και το χιούμορ μας.


Φένια Γιαννουλάδη

Δεν υπάρχουν σχόλια: