Α-κυβέρνηση «Παπα-ενοίκων»
Γράφει ο Τέρενς Κουικ
Αποτελεί μια πολύ ιδιάζουσα περίπτωση η κυβέρνηση που ξεπετάχτηκε α-
πό το πουθενά. Δεν νομίζω ότι ιστορικά υπάρχει παρόμοιο παράδειγμα σε
όλο τον πλανήτη Γη. Για δημοψήφισμα μας έλεγαν, εν μέσω απειλών για…πραξικόπημα του στρατού, και μέσα σε μία νύχτα αποκτήσαμε:
• Διορισμένο πρωθυπουργό από το βαθύ διεθνές τραπεζικό σύστημα, που
θέλει με γερμανο-γαλλο-αμερικανική συνταγή να φάει τις σάρκες της
Ελλάδας.
• Δύο κυβερνήσεις στη συσκευασία της μίας: Κυβέρνηση Παπα-δήμου και κυβέρνηση… Πα παν δρέου.
• Δύο ενοίκους της ίδιας πολυκατοικίας, που σκοτώνονται για το ποιος θα
είναι ο διαχειριστής, αλλά δεν έδειξαν να έχουν πρόβλημα να περάσουν
χέρι χέρι στην απέναντι πλευρά του δρόμου και να χωθούν στην παράγκα
μιας επικίνδυνης τρόικας, όπου λειτουργούν με την απόλυτη συνέπεια
φανατικών αντιπροσώπων της οι δύο «Παπα-».• Δύο κυβερνήσεις στη συσκευασία της μίας: Κυβέρνηση Παπα-δήμου και κυβέρνηση… Πα παν δρέου.
Όλ’ αυτά υποτίθεται ότι
έγιναν για να σωθεί ο τόπος, επιχείρημα που μοιάζει με ανέκδοτο, αφού
μέσα σε τρεις εβδομάδες λειτουργίας της συγκεκριμένης κυβέρνησης είμαστε
αδιάψευστοι μάρτυρες των εξής καταστάσεων:
Το Μέγαρο Μαξίμου είναι το στρατηγείο του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο ένας «Παπα-» να έχει τοποθετηθεί εκεί για να παίξει το ρόλο του πρωθυπουργού, αλλά στην ουσία τη λειτουργία έχουν στα χέρια τους όλοι οι άνθρωποι του άλλου «Παπα-». Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος από τους άλλους δύο της συγκυβέρνησης, έστω και χαμηλόβαθμος Σύμβουλος. Άντε, έστω και… κλητήρας! Μιλάμε για λευκή πετσέτα ΝΔ – ΛΑΟΣ στα πόδια Παπαδήμου.
Το μέγαρο της οδού Ιπποκράτους έχει ήδη περιέλθει στα όρια της διάλυσης. Όλο και περισσότερες φωνές ζητούν αντικατάσταση αρχηγού. Η κυριακάτικη παρέμβαση Χρυσοχοΐδη ήταν η πιο απόλυτη και τσουχτερή. Κι όμως, αυτό το αλληλοσπαρασσώμενο κόμμα είναι στα πράγματα και εξακολουθεί να κυβερνά τη χώρα – κι αν θέλει, να επιβάλει το νόμο του με τις 154 έδρες που διαθέτει.
Στη Λεωφόρο Συγγρού, φαίνεται ότι… το ’χει το κτίριο! Ακριβώς πάνω από το κατάστημα «Media Markt», που φημίζεται για τις εκπτώσεις επί των αξιών των εμπορευμάτων του, στεγάζεται το κόμμα που προχώρησε κι αυτό σε εκπτώσεις των δικών του αξιών – αντιμνημονιακών, εν προκειμένω. Δεν φαντάζομαι, μάλιστα, εκεί στον τρίτο όροφο, να είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένοι που βλέπουν την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ να αρχίζει να κλείνει, με τα δικά τους ποσοστά να συρρικνώνονται και με ένα ιδιόμορφο αντάρτικο βουλευτών να βρίσκεται σε εξέλιξη. Και αναφέρομαι στο αντάρτικο εκείνο –των «ντιντήδων», όπως τους αποκαλεί ο Φαήλος Κρανιδιώτης–, που εκδηλώθηκε με πολλά χαμόγελα και επαφές προς τους αντίστοιχους –πάντως, όχι «ντιντήδες»– του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή την «τρόικα» Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου και Ραγκούση, που μπορεί με βουλευτές άλλων κομμάτων να συγκροτήσουν καινούριο πολιτικό σχηματισμό, αν ο Παπανδρέου επιμείνει να αγκιστρώνεται στην προεδρία του κόμματος που έφτιαξε ο πατέρας του.
Επιπλέον, ο Αντώνης Σαμαράς καλείται να δικαιολογήσει την υπογραφή που έβαλε σε «τρικ» επιστολή, την υπερψήφιση ενός προϋπολογισμού που είναι ο σκληρότερος όλων των εποχών για τους Έλληνες και να υπερασπιστεί –πράγμα που δεν κάνει μέχρι τώρα εν τοις πράγμασι– τα δεινά της εφεδρείας, του «χαρατσιού», της απελευθέρωσης επαγγελμάτων όπως των ταξί –που του κόστισε και την αψυχολόγητη απόφαση να διώξει τον Θύμιο Λυμπερόπουλο– και ποιος ξέρει τι άλλο έρχεται μπροστά μας…
Σε ό,τι αφορά στη… μικροπολυκατοικία της οδού Καλλιρόης –από πλευράς κτιριακού μεγέθους το περιγράφω–, η κατάσταση είναι «μαύρη μαυρίλα πλάκωσε». Δεν θα προσχωρήσω στη λογική της «κωλοτούμπας», γιατί στην πολιτική οι ελιγμοί είναι επιβεβλημένοι. Αλλά σίγουρα ο Γ. Καρατζαφέρης χρεώ νεται και δημοσκοπικά όλη αυτή την υπερλατρεία του στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Όταν, μάλιστα, τον Ιούνιο μήνα στη Βουλή τον Λουκά Παπαδήμο τον αφόριζε –όπως και τον Γιώργο Προβόπουλο–, ενώ τον τελευταίο μήνα τον θεωρεί τον κορυφαίο πρωθυπουργό για να μας λύσει τα προβλήματα.
Και καθώς αυτά συμβαίνουν στα… συνεταιράκια της συγκυβέρνησης, τα πράγματα στην ίδια την κυβέρνηση δεν πάνε πίσω. Είναι μια α-κυβέρνηση, ανίκανη να διαχειριστεί και να επιλύσει τρέχοντα, δυσβάσταχτα καθημερινά θέματα, όπως το «χαράτσι» ή η εφεδρεία ή η αμείωτη φορολογική επέλαση και με το μόνο με το οποίο ασχολείται είναι πόσο πιο βαθύ θα είναι το «κούρεμα» και πόσο πιο βαθιά θα πάει η ατελείωτη δοκιμασία του ελληνικού λαού.
Επίσης, σε αυτή την α-κυβέρνηση είναι πρωτοφανές το θέαμα της εσωτερικής υπονόμευσης –θυμίζω την περίπτωση Αβραμόπουλου – Λύτρα, με την οποία ορθώς εξερράγη ο υπουργός Άμυνας–, του δημόσιου τσακωμού Παπουτσή – Άδωνη –το δίκαιο το είχε όλο ο κ. Γεωργιάδης–, αλλά και της δημόσιας διδασκαλικής κατήχησης του Δημήτρη Ρέππα.
Μέσα σ’ όλα αυτά, θα προσθέσω και την πρωτοφανή κάλυψη του διορισμένου Λουκά Παπαδήμου στον αντιπρόεδρό του, Θεόδωρο Πάγκαλο, για τις ύβρεις κατά του ελληνικού λαού, που ενδεχομένως να δείχνει και την πεζοδρομιακή φιλοσοφία που μπορεί να διέπει κάποιους εκπροσώπους του διεθνούς τοκογλυφικού τραπεζικού συστήματος.
Όσο για τον Ράιχενμπαχ και τον Φούχτελ, που εστάλησαν από την Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, ας μην μας μένει η παραμικρή αμφιβολία για τον απροκάλυπτο ρόλο που παίζουν. Είναι τα αφεντικά του διορισμένου μας. Αυτοί είναι η κυβέρνηση της Ελλάδας.
Το Μέγαρο Μαξίμου είναι το στρατηγείο του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο ένας «Παπα-» να έχει τοποθετηθεί εκεί για να παίξει το ρόλο του πρωθυπουργού, αλλά στην ουσία τη λειτουργία έχουν στα χέρια τους όλοι οι άνθρωποι του άλλου «Παπα-». Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος από τους άλλους δύο της συγκυβέρνησης, έστω και χαμηλόβαθμος Σύμβουλος. Άντε, έστω και… κλητήρας! Μιλάμε για λευκή πετσέτα ΝΔ – ΛΑΟΣ στα πόδια Παπαδήμου.
Το μέγαρο της οδού Ιπποκράτους έχει ήδη περιέλθει στα όρια της διάλυσης. Όλο και περισσότερες φωνές ζητούν αντικατάσταση αρχηγού. Η κυριακάτικη παρέμβαση Χρυσοχοΐδη ήταν η πιο απόλυτη και τσουχτερή. Κι όμως, αυτό το αλληλοσπαρασσώμενο κόμμα είναι στα πράγματα και εξακολουθεί να κυβερνά τη χώρα – κι αν θέλει, να επιβάλει το νόμο του με τις 154 έδρες που διαθέτει.
Στη Λεωφόρο Συγγρού, φαίνεται ότι… το ’χει το κτίριο! Ακριβώς πάνω από το κατάστημα «Media Markt», που φημίζεται για τις εκπτώσεις επί των αξιών των εμπορευμάτων του, στεγάζεται το κόμμα που προχώρησε κι αυτό σε εκπτώσεις των δικών του αξιών – αντιμνημονιακών, εν προκειμένω. Δεν φαντάζομαι, μάλιστα, εκεί στον τρίτο όροφο, να είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένοι που βλέπουν την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ να αρχίζει να κλείνει, με τα δικά τους ποσοστά να συρρικνώνονται και με ένα ιδιόμορφο αντάρτικο βουλευτών να βρίσκεται σε εξέλιξη. Και αναφέρομαι στο αντάρτικο εκείνο –των «ντιντήδων», όπως τους αποκαλεί ο Φαήλος Κρανιδιώτης–, που εκδηλώθηκε με πολλά χαμόγελα και επαφές προς τους αντίστοιχους –πάντως, όχι «ντιντήδες»– του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή την «τρόικα» Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου και Ραγκούση, που μπορεί με βουλευτές άλλων κομμάτων να συγκροτήσουν καινούριο πολιτικό σχηματισμό, αν ο Παπανδρέου επιμείνει να αγκιστρώνεται στην προεδρία του κόμματος που έφτιαξε ο πατέρας του.
Επιπλέον, ο Αντώνης Σαμαράς καλείται να δικαιολογήσει την υπογραφή που έβαλε σε «τρικ» επιστολή, την υπερψήφιση ενός προϋπολογισμού που είναι ο σκληρότερος όλων των εποχών για τους Έλληνες και να υπερασπιστεί –πράγμα που δεν κάνει μέχρι τώρα εν τοις πράγμασι– τα δεινά της εφεδρείας, του «χαρατσιού», της απελευθέρωσης επαγγελμάτων όπως των ταξί –που του κόστισε και την αψυχολόγητη απόφαση να διώξει τον Θύμιο Λυμπερόπουλο– και ποιος ξέρει τι άλλο έρχεται μπροστά μας…
Σε ό,τι αφορά στη… μικροπολυκατοικία της οδού Καλλιρόης –από πλευράς κτιριακού μεγέθους το περιγράφω–, η κατάσταση είναι «μαύρη μαυρίλα πλάκωσε». Δεν θα προσχωρήσω στη λογική της «κωλοτούμπας», γιατί στην πολιτική οι ελιγμοί είναι επιβεβλημένοι. Αλλά σίγουρα ο Γ. Καρατζαφέρης χρεώ νεται και δημοσκοπικά όλη αυτή την υπερλατρεία του στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Όταν, μάλιστα, τον Ιούνιο μήνα στη Βουλή τον Λουκά Παπαδήμο τον αφόριζε –όπως και τον Γιώργο Προβόπουλο–, ενώ τον τελευταίο μήνα τον θεωρεί τον κορυφαίο πρωθυπουργό για να μας λύσει τα προβλήματα.
Και καθώς αυτά συμβαίνουν στα… συνεταιράκια της συγκυβέρνησης, τα πράγματα στην ίδια την κυβέρνηση δεν πάνε πίσω. Είναι μια α-κυβέρνηση, ανίκανη να διαχειριστεί και να επιλύσει τρέχοντα, δυσβάσταχτα καθημερινά θέματα, όπως το «χαράτσι» ή η εφεδρεία ή η αμείωτη φορολογική επέλαση και με το μόνο με το οποίο ασχολείται είναι πόσο πιο βαθύ θα είναι το «κούρεμα» και πόσο πιο βαθιά θα πάει η ατελείωτη δοκιμασία του ελληνικού λαού.
Επίσης, σε αυτή την α-κυβέρνηση είναι πρωτοφανές το θέαμα της εσωτερικής υπονόμευσης –θυμίζω την περίπτωση Αβραμόπουλου – Λύτρα, με την οποία ορθώς εξερράγη ο υπουργός Άμυνας–, του δημόσιου τσακωμού Παπουτσή – Άδωνη –το δίκαιο το είχε όλο ο κ. Γεωργιάδης–, αλλά και της δημόσιας διδασκαλικής κατήχησης του Δημήτρη Ρέππα.
Μέσα σ’ όλα αυτά, θα προσθέσω και την πρωτοφανή κάλυψη του διορισμένου Λουκά Παπαδήμου στον αντιπρόεδρό του, Θεόδωρο Πάγκαλο, για τις ύβρεις κατά του ελληνικού λαού, που ενδεχομένως να δείχνει και την πεζοδρομιακή φιλοσοφία που μπορεί να διέπει κάποιους εκπροσώπους του διεθνούς τοκογλυφικού τραπεζικού συστήματος.
Όσο για τον Ράιχενμπαχ και τον Φούχτελ, που εστάλησαν από την Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, ας μην μας μένει η παραμικρή αμφιβολία για τον απροκάλυπτο ρόλο που παίζουν. Είναι τα αφεντικά του διορισμένου μας. Αυτοί είναι η κυβέρνηση της Ελλάδας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ Επίκαιρα” στις 8/12/11
Πρώτα να πείσεις…
* Του Θανάση Νικολαΐδη
«ΝΑ πληρώσει η
πλουτοκρατία» λέει και ξαναλέει η Αλέκα και συμφωνούμε. Ωστόσο, έχει
«μυαλό» και δύναμη η πλουτοκρατία για «διεξόδους» και είναι ανώφελο να
πιέζεις για να την πιέσουν. Το πολύ-πολύ να εκτιμάς
το φιλότιμο των εφοπλιστών μας μετρώντας τις ξένες σημαίες των καραβιών
τους, τα φουγάρα των βιομηχάνων μας (τα δηλωμένα υπερκέρδη τους μπορεί
να’ ναι και ψεύτικα) και να πηγαίνεις σπίτι σου απελπισμένος. Έδωσες τον
αγώνα σου, έκανες το καθήκον σου-καιρός για άλλες τάξεις
«αναξιοπαθούντων». ΤΗ «δουλειά» την αναλαμβάνουν οι κυβερνήσεις. Τη
δίωξη των (μεγαλο)φοροφυγάδων την ανέλαβε η Κυβέρνηση. Με…πάθος άνευ
σημαντικού αποτελέσματος και με διάθεση να βρει τα λεφτά που «υπήρχαν».
Δεν τα βρήκε, η «τρύπα» υπάρχει και η κάνη χαμήλωσε. Σε στόχο κοντινό
και προσπελάσιμο. Σαρώνει η άκρη της το πλήθος και κάποιους τους
προσπερνάει. Λες και υπέδειξε ο κουκουλοφόρος τους ενόχους κι απόμειναν
οι άλλοι.
ΤΟ ‘παμε-το ξαναλέμε πως για να εισπράξεις πρέπει να
πείσεις. Για να πείσεις, δεν κάνεις κενά και εξαιρέσεις. Πέραν, λοιπόν,
των παραπάνω (βαποράδες, βιομήχανοι και μεγαλοφοροφυγάδες), υπάρχουν
τάξεις και σινάφια ευνοημένων που παραμένουν ανενόχλητοι. Ν’ αρχίσουμε
απ’ τους νομοθέτες μας και αρχιτέκτονες των προνομίων τους; Τι άλλο να
πεις και πόσο να τους κράξεις που δεν τα αποικοδόμησαν και παραμένουν
σταθερά στο χρόνο;
ΤΙ άλλο να’ καναν για να πείσουν; Να βάλουν κάποιους απ’ το σινάφι τους στη «στενή» και με συνοπτικές διαδικασίες. Τι άλλο; Να «βάλουν χέρι» τους…εργαζόμενους της Βουλής. Γι αυτούς σιωπούν και είναι ένοχη η σιωπή τους όσο κι εκείνοι που τους διόρισαν. Και, βέβαια, οι αυτουργοί του «ανομήματος» προέρχονται από όλα τα κόμματα και κάνουν την κορόιδα. Διόρισαν, χωρίς ντροπή, αναλογικά και με νόμο (Σιούφα) αδέρφια και ξαδέρφια, νύφες, γαμπρούς, φίλες και φιλενάδες, υπεράριθμα και «υδροκέφαλα», τους μπούκωσαν με 16 μισθούς και δεν κάνουν την παραμικρή κίνηση αναίρεσης των προνομίων τους. Με τον κ. Πετσάλνικο να…καθαρίζει για πάρτη τους.
ΤΟΥΣ χρειάζεται ο συμβολισμός και η δύναμη του παραδείγματος και τα αποφεύγουν. Ο κόσμος θέλει κουράγιο και αποφασιστικότητα που δεν του τα εμπνέουν. Και πέφτουν στο κενό προσπάθειες σωστές κι ας είναι επιβαλλόμενες και «τεχνοκρατικές». Δεν τα ιεράρχησαν κατά τη βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας και το θυμικό του έλληνα, δεν του τόνωσαν το ηθικό κι ούτε μια παραίτηση για δείγμα και μια θυσία συμβολική. Και μη ξεχνάμε πως «η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να φαίνεται και τιμία».
*Θανάσης Νικολαίδης
Δημοσιογράφος
Έντεκα αλήθειες και δυο απορίες…
*Της Νατάσας Ράγιου
---Τι έχουν τα έρημα και ψοφάνε...
Και τι δεν έχουν: Αυξήσεις φόρων, περικοπές φοροαπαλλαγών και
εκπτώσεων,
μεγαλύτερα τεκμήρια για σπίτια,
αυτοκίνητα, αύξηση συντελεστών φόρου
ακινήτων, αυξήσεις εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών, μειώσεις
αποδοχών, φόρους σε όλα τα εισοδήματα , αύξηση σε
ασφάλιστρα, τέλη ταξινόμησης, τιμολογίων ΔΕΗ, εισιτηρίων, εισφορών για
αγρότες, περικοπές επιδομάτων, εφάπαξ φόροι , κεφαλικού φόρους, φόρους
επιτηδεύματος, ημιυπαίθριων,αυθαιρέτων, αύξηση ΛΑΦΚΑ, πλαφόν
συντάξεων… και
στο τέλος... ΛΕΦΤΑ (ΔΕΝ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ !
---Μετά την τελευταία ανάσα που πρόεκυψε από την τηλεδιάσκεψη (κάτι
μεταξύ φιλιού της ζωής και του Ιούδα), η Ελλάδα παραμένει
«αναπόσπαστο μέλος της ευρωζώνης αρκεί να τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι των δανειστών
της τρόικας»(άντε πάλι απ την αρχή..) Διότι πώς να φύγουμε από μια ομάδα, στην
οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο
καταναλώνουμε τα προϊόντα των συμπαικτών..(Στην Ελλάδα π.χ.
δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται
σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της
τάξης των 6,5 δισ. Ευρώ
---Έκπληκτοι
οι τροϊκανοί παρακολουθούν επί μήνες την αναποτελεσματικότητα των πιο σκληρών μέτρων που εφαρμόστηκαν
ποτέ στην Ελλάδα. Η
τρόικα το ‘πιασε απ την αρχή το
υπονοούμενο: Το μόνο που πιθανόν να λειτουργήσει μ αυτήν την κυβέρνηση είναι να
της βάζεις το μαχαίρι στο λαιμό.. Λίγο
πριν από κάθε δόση λοιπόν, βγαίνουν απειλητικά τα μαχαίρια και βουρ η
πανικόβλητη κυβέρνηση σε μισθωτούς, συνταξιούχους, ό,τι περπατάει,
ό,τι κουνιέται κι ό,τι είναι ..ακίνητο.
---Ακόμα
κι αν γίνει η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και οι ιδιωτικοποιήσεις, ΔΕΝ
πρόκειται να εξυγιανθούν τα δημόσια
οικονομικά. Ακόμα
κι αν ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, ΔΕΝ θα συμβάλλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη. Ο ιδιωτικός τομέας, ο μόνος που παράγει σ αυτή τη χώρα, έχει
αποσυρθεί.. Γιατί τον τσάκισαν. Και οι Έλληνες του εξωτερικού, που επί δεκαετίες δεν μπορούσαν να επενδύσουν στην
χώρα τους γιατί τους έδιωχνε το αλλοπρόσαλλο φορολογικό σύστημα και οι νόμοι που άλλαζαν ανά δεύτερη ημέρα, «ματώνουν»
παρακολουθώντας την κατάντια της Ελλάδας τους, απ έξω..
----Η Ελλάδα πληρώνει σήμερα τα σπασμένα ενός ανάδελφου έθνους,
το οποίο έχτισε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης το ΠΑΣΟΚ. Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου γέμιζε τις τσέπες των Ελλήνων με δανεικά,
υποθηκεύοντας, αργά και σταθερά, την
οικονομία της χώρας για τις επόμενες γενιές. «Πάρε κόσμε για να συνεχίζεις
να με ψηφίζεις όσο ζω κι έχει ο Θεός..»
Το χειρότερο όμως που έκανε είναι ότι «φύτεψε»
στο μυαλό του Έλληνα τη λαμογιά (μπορείς να βγάζεις λεφτά και με άλλους τρόπους,
κάτσε να σου δείξω..) Ταυτόχρονα πληρώνουμε την
πολιτική κερδοσκοπίας με τη «φήμη»
περί χρεοκοπίας της Ελλάδας, από ξένους ηγέτες και οικονομικά συμφέροντα.
---
Έχουμε έναν πρωθυπουργό αιχμάλωτο κι
εκβιαστή ταυτόχρονα. Αιχμάλωτο στα ίδια του τα αδιέξοδα (δεν τηρεί χρονοδιαγράμματα,
δεν συγκρατεί τα ελλείμματα, δεν προχωρά σε ιδιωτικοποιήσεις, δεν μειώνει τον
δημόσιο τομέα, δεν κάνει επενδύσεις,
δεν, δεν…) που μέχρι πριν λίγο
εκβίαζε με πρόωρες εκλογές ή με το
δίλλημα: «κι άλλα μέτρα η χρεοκοπία» . Τώρα δεν θέλεις εκλογές γιατί γνωρίζει
ότι θα χτυπήσει το καμπανάκι του πολιτικού του τέλους. Την
ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ αμφισβητεί τον αρχηγό
του. Πλαγίως, ευθέως, φωναχτά, ψιθυριστά. Με τα
σενάρια κυβερνητικής συνεργασίας που κυκλοφορούν δεξιά κι αριστερά , τα στελέχη
του ΠΑΣΟΚ «πυροβολούν» τον Γιώργο Παπανδρέου. Είτε ηθελημένα είτε αθέλητα..
---Στον εσωτερικό τους διαλογισμό (πανελλαδική
Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ) φάνηκε ότι όλοι φταίνε εκτός από την κυβέρνηση: Φταίει η παγκοσμιοποίηση, ο καπιταλισμός, η Νέα Δημοκρατία , η τρύπα
του όζοντος και ίσως και ο Μέγας Αλέξανδρος.. Κατά τα άλλα, η υποκρισία καλά κρατεί
σε όλα τα μέτωπα. Π.χ. βάζουν φερετζέ στη λέξη απόλυση και την βαφτίζουν
«εργασιακή εφεδρεία»..
---Η Τουρκία θέλει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θέλει τον έλεγχο των πετρελαίων στην Ανατολική
Μεσόγειο. Κι ενώ υπάρχει πλέον αρνητικό κλίμα γι αυτήν από πλευράς Ουάσινγκτον,
η Ελλάδα δεν ασχολείται καν με το θέμα..
---Η επιλογή του «κανένα» ως ιδανικού πρωθυπουργού εξυπηρετεί εκείνους που ποντάρουν στη διαιώνιση του χάους , και
δεν θέλουν τις «καθαρές λύσεις» στην Ελλάδα της κρίσης. «Δεν
θέλω κανέναν, δεν πάω να ψηφίσω... Αλλά διαδηλώνω στις πλατείες εναντίον
εκείνων που εξελέγησαν χωρίς εγώ να πάω
να ψηφίσω.. Και φυσικά δεν φταίω εγώ..» Γιατί
εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη ποτέ , μονό κριτική ξέρουμε να κάνουμε..
---Ο Κώστας
Καραμανλής
ήταν στόχος υποκλοπών και παρακολουθήσεων όταν εφάρμοζε πολιτική που δεν άρεσε
στις ΗΠΑ. Διότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να επιβάλουν τα «θέλω» τους στον πρώην πρωθυπουργό. Αλλά εμείς εδώ στα
Βαλκάνια έχουμε μια καθυστέρηση στην εμπέδωση
των αυτονόητων ..
---Ο Αντώνης Σαμαράς
με αφετηρία το Ζάππειο, με σοβαρότητα και σαφήνεια και συνέπεια , θα
προτείνει στη Θεσσαλονίκη ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την
κρίση . Χωρίς
να τάζει και χωρίς το μανδύα του Μεσσία . Ένα πρόγραμμα
επαναδιαπραγμάτευσης και αποτελεσματικής διαχείρισης της κρίσης,
το οποίο ΔΕΝ μπορεί να πετύχει χωρίς αυτοδύναμη κυβέρνηση.
---Ως πότε το ΠΑΣΟΚ θα επενδύει στο φόβο και στην
ανασφάλεια των Ελλήνων;;
----Πόσο κοστίζει να
πάρεις πίσω καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες ρουσφέτια, ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις
π.χ.;;
Νατάσα Ράγιου
Αν. Γραμματέας Γυναικείων Θεμάτων Ν.Δ.
π.Βουλευτής Αχαίας
ΩΔΙΝΕΝ ..»ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» ΚΑΙ ΕΤΕΚΕ… ;;;
*Της Χριστίνας Φίλιππας
Συνένωση ή διχόνοια; Συνύπαρξη ή άκρατος τοπικισμός; Συνεκτικότητα
και αλληλεγγύη ή “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”; Αν και 8μηνίτικος ο
«Καλλικράτης» μας, θα προσπαθήσουμε να δούμε αν αυτό που τον γέννησε
είναι αυτό που πραγματικά εξελίσσεται γύρω μας ή όχι. Πολύ φοβάμαι ότι
τα σχέδια επί χάρτου και οι θεωρίες λίγο έχουν να
κάνουν με την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα με τον «Καλλικράτη».
Ένας λόγος είναι, η επιβολή του νέου νόμου δίχως τα εχέγγυα και τα
εργαλεία να εξυπηρετήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα με τόσες σημαντικές
αρμοδιότητες ή ακόμα χειρότερα η υποψία ότι ο Καλλικράτης φτιάχτηκε
αποκλειστικά για την μείωση δαπανών σε στείρα ταμειακό επίπεδο με
μηδαμινή μέριμνα στο πώς η συνένωση των δήμων θα επέφερε βελτίωση
παροχής υπηρεσιών και εποικοδομητική σύμπνοια στόχων, σχεδίων και
εργασιών στο διακοινοτικό επίπεδο.
Όμως, παρατηρούμε ότι, στους «Καλλικρατικούς δήμους» που σημαίνει
συνένωση διαφορετικών πόλεων-δήμων, οι δημοτικοί σύμβουλοι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ,
και οι κάτοικοι δευτερευόντως, λειτουργούν ενστικτωδώς τοπικιστικά. Ο
Καλλικράτης ουσιαστικά πέραν ευχολογίων και αγαθών προθέσεων έστω δε
φαίνεται να προσφέρει στην πράξη κίνητρα για πρωτοβουλίες συνεργασίας με
άμεσα διακοινοτικά κέρδη στην κατανομή έργων, σχεδιασμών και
παρεχόμενων υπηρεσιών.
Έτσι λοιπόν ο Καλλικράτης δρα σαν μανδύας
κάλυψης κάτω από τον οποίο μέχρι στιγμής τα ειδικά συμφέροντα της
ευρύτερης περιοχής εξακολουθούν να προωθούνται ασύνδετα από το κοινό
καλό της Καλλικρατικής περιφέρειας.
Πώς θα πειστεί ο κάτοικος του Ν. Ψυχικού πού έχει πρόβλημα με την
στατικότητα ενός σχολείου του, ότι πρέπει να κτισθεί πολιτιστικό
κέντρο στη Φιλοθέη; Πώς θα πειστεί ο Φιλοθεάτης ότι η εύρεση αδόμητου
χώρου στο Ν. Ψυχικό για πράσινο είναι αναγκαία και γιαυτόν; Πώς θα
πεισθεί ο κάτοικος Ν. Ψυχικού ότι το ρέμα του Ποδονίφτη είναι μεγάλης
σημασίας επίσης για το μικροκλίμα του λεκανοπεδίου και όχι μόνο για τους
Φιλοθεάτες και χρειάζεται άμεση επέμβαση; Από την άλλη, πώς θα πείσεις
ΟΛΟΥΣ ότι χρειάζεται η έκδοση ΔΥΟ πανάκριβων περιοδικών εντύπων για τον
δήμο, όταν δεν υπάρχουν πόροι για τα αναγκαία και επιβεβλημένα;
Μπορεί κάποιος να μη συμφωνεί με τη νέα δομή της Τ.Α, αλλά δεν
μπορούμε να παραβλέψουμε ότι είναι γεγονός πλέον, και να κατανοήσουμε
μεν ότι μπορεί να έχουμε σαν άνθρωποι διαφορετικές ανάγκες και
προτεραιότητες, διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις , αλλά είμαστε
ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ πλέον, και αν δεν μάθουμε να συνυπάρχουμε, να συμμετέχουμε,
να συζητάμε, να συναινούμε , τόσο περισσότερο τα πράγματα γύρω μας θα
δυσλειτουργούν.
Κανένας ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, όσο και καλογραμμένος να είναι και
καλοπροαίρετος, δεν θα ευδοκιμήσει, αν δεν έχει πολίτες με συνευθύνη
και συνδιαχείριση . Καθώς πολλές πλειοψηφίες δημοτικών αρχών
κατέστρεψαν πόλεις (π.χ. Μαρούσι, Κηφισιά ) και πολλές μειοψηφίες
έβγαλαν στην επιφάνεια αυθαιρεσίες και κακοδιαχείριση.
Ας ενδιαφερθούμε λοιπόν ο ένας για τον άλλο, ας γνωριστούμε, ίσως,
ξεκινώντας από τα ΤΟΠΙΚΑ συμβούλια των δημοτικών μας κοινοτήτων με
συναντήσεις και συνεδριάσεις για ανταλλαγή απόψεων και αναγνώρισης εκ
του σύνεγγυς θεμάτων που απασχολούν τον καθένα μας...οι καιροί ου
μενετοί…
Και αν ο Καλλικράτης συνέβαλε στη δημιουργία ίσως και κατασκευή των
Μακρών Τειχών της πόλης των Αθηνών , να μη ξεχνάμε ότι δεν προστάτεψε
την Αθήνα από τα τρομερά δεινά του Πελοποννησιακού πολέμου. Και όπως
είπε ο σοφός Διογένης : Ταλαίπωροι, κοιτάτε πώς θα χτίσετε καλύτερα τα
τείχη σας, αλλά δεν ξέρω ποιος θα βρεθεί να τα προασπίσει…
Χριστίνα Φίλιππα
Σύμβουλος Δημοτικής Κοιν. Φιλοθέης
ΠΟΛΙΤΗΣ του Δημου-Φιλοθέης- Ψυχικού
* Του Δημήτρη Κωνσταντάρα
*Δημήτρης Κωνσταντάρας
Ήταν ένα μικρό καράβι…
*Της Νατάσας Ράγιου
«Ταΐζουμε γεμάτα στομάχια» είχε πει κάποτε ο Ευ. Παπανούτσος
(φιλόσοφος, ακαδημαϊκός, παιδαγωγός, 1900-1982) και εννοούσε την πνευματική
τροφή των σπουδαστών. Εμείς κυριολεκτούμε, επεκτείνοντας τη σκέψη του. Εννοούμε
και τον χορτάτο σπουδαστή/σπουδάστρια, κάθε επιπέδου και σχολής. Χωρίς, βέβαια,
να αγνοούμε τους ενδεείς και πενόμενους, τους εργαζόμενους για να σπουδάσουν,
παιδιά γονιών ανήμπορων να τα βοηθήσουν. Ωστόσο, αυτό το ποσοστό δεν συνιστά
τον μέσον όρο. Κι αν για κάτι οφείλει να’ ναι περήφανο ένα σημερινό παιδί,
είναι η δίψα των γονιών του για να το μορφώσει. Μη στερηθεί (έτσι νομίζει) ό,τι
στερήθηκε ο ίδιος σε εποχές τραγικής φτώχιας.
Ο ...άλλος πόλεμος
Μου αρέσει πολύ, μα πάρα πολύ αυτός ο Ελληνοαυστραλός
επίδοξος χρυσοθήρας που δηλώνει « Απόλυτα βέβαιος ότι αυτή τη φορά θα
ανακαλύψει το θησαυρό του Αλή Πασά». Με αυτόν άλλωστε το σκοπό επιστρέφει – όπως διάβασα- στους
Αγίους Θεοδώρους Τρικάλων, ο 65χρονος Ευάγγελος Δήμας που δηλώνει, πως αφού τον
βρει, «θα τον προσκομίσει στην Τράπεζα της Ελλάδας, για να "γλιτώσει"
οικονομικά τη χώρα.» Πολλοί τον χλευάζουν και τον κοροιδεύουν, κυρίως γιατί την
τελευταία φορά, πριν από έντεκα μήνες, όταν ξεκίνησε την αναζήτηση του
θησαυρού, το γεωτρύπανο έφερε στην επιφάνεια μεγάλη ποσότητα νερού. Προς τέρψιν
των αγροτών της περιοχής βέβαια οι οποίοι θεωρώντας τον τρελό , «κουζουλό» όπως
λένε στην Κρήτη, «λωλό» όπως λένε σε άλλα μέρη «σπάνε πλάκα» μ αυτά που λέει
και μ αυτά που κάνει.
Όλους αυτούς που τον κορόιδευαν και τον κοροιδεύουν τον
κύριο Δήμα, πολύ θα ήθελα να τους ρωτήσω
– αλλά να είμαι βέβαιος ότι θα μου απαντήσουν ειλικρινά- :
1.Αν ψήφισαν ή όχι στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές το
Γιώργο Παπανδρέου επειδή τον πίστεψαν όταν έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» και αν θα τον ξαναψηφίσουν
στις επόμενες εκλογές θεωρώντας ότι
αυτός , αυτές τις πληροφορίες είχε ( ότι υπήρχαν τα λεφτά) και αυτό είπε στο
λαό.
2. Αν ανήκουν στο περίπου 1 -1,5 εκατομμύριο αυτών που
ψήφισαν Γιώργο Παπανδρέου αλλά : α. τώρα
ορκίζονται ότι καλύτερα να κόψουν το
χέρι τους παρά να τον ψηφίσουν ( τόσοι υπολογίζονται οι «κοψοχέρηδες» από τους
δημοσκόπους που δεν τους «μετράνε» πια στο ΠΑΣΟΚ αλλά δεν τους δίνουνε ακόμα
ούτε στη Νέα Δημοκρατία ) και : β. οι οποίοι (πάντα σύμφωνα με τους
δημοσκόπους) έχουν αποφασίσει ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους Σαμαρά επειδή τους
έπεισε με τη μαχητικότητά του, τις σωστές του θέσεις, την ποιότητα της
αντιπολίτευσης που ασκεί και τη βεβαιότητα ότι «έχει όλες τις λύσεις» που αν εκλεγεί πρωθυπουργός, τότε και μόνο
τότε θα πάρει ο λαός - «θαυματουργά»-
ανάσα και θα ξεφύγει από τη μέγγενη του χρέους, των ελλειμμάτων, της ανεργίας
και της αντιπαραγωγικότητας.
Προσπαθήστε να συνδυάσετε όλες τις πιθανές απαντήσεις . Επιχειρείστε
να βγάλετε συμπέρασμα και γι αυτό το 1 – 1,5 εκατομμύριο Ελλήνων ψηφοφόρων οι οποίοι –ανεξαρτήτως του
ποιον ψήφισαν ή ποιον ΘΑ ψηφίσουν, ΣΗΜΕΡΑ μουτζώνουν και με τα δυο τους χέρια
κάθε τι που εκφράζει το πολιτικό μας σύστημα θεωρώντας ότι «όλοι φταίνε», ότι
«όλοι είναι ίδιοι», ότι «όλοι τα έφαγαν».
Πάρτε τώρα αυτό το 1 -1,5 εκατομμύριο και στείλτε το – θα
παρατηρηθεί κάποια συμφόρηση στην κυκλοφορία αλλά συνηθισμένοι είναι οι Έλληνες
- στους Αγίους Θεοδώρους Τρικάλων. Εκτός από το πανηγύρι που
θα γίνει λόγω της «αφίξεως» 1,5 εκατομμυρίου Ελλήνων τουριστών, ο
Ελληνοαυστραλός χρυσοθήρας που συνεχίζει να πιστεύει ακόμη ότι εκεί υπάρχει ο
θησαυρός, θα επιστρέψει να συνεχίσει τις
έρευνες, έχοντας εξασφαλίσει όλες τις νόμιμες σχετικές άδειες από τις αρμόδιες
υπηρεσίες.
Θα τον κοροιδέψουν; Θα τον πουν τρελό, κουζουλό, λωλό; Δεν
θα υπάρξει κανείς που να αναρωτηθεί: «Κάτσε ρε συ…κι αν τον βρει το θησαυρό;».
Δεν θα ξεκινήσει μια συζήτηση γύρω από το «ποιον να πιστέψουμε», ή το «ποιος
ξέρει…δεν αποκλείεται»; Δεν θα του δώσουν την ευκαιρία να κάνει τη γεώτρηση ο
Χριστιανός πριν αρχίσουν να τον…πετροβολάνε; Πολύ παραπάνω όταν μάθουν ότι αν βρει
τον θησαυρό, θα τον πάει στην Τράπεζα της Ελλάδος, θα τον δωρίσει δηλαδή στο
Κράτος προς όφελος της πατρίδας και του λαού. Αυτό που λέει δηλαδή και ο
Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Ότι όλα γίνονται με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και το
συμφέρον του λαού.
Έτσι λοιπόν, μ αυτούς τους ίδιους όρους και προυποθέσεις, μ
αυτές τις συνθήκες και ποντάροντας στο ότι το 1.000.000 των χαμένων και
διεκδικούμενων από τα 2 κόμματα ψηφοφόρων θα φανεί «χαλαρό» και θα περιμένει
ΜΗΠΩΣ και ο Δήμας τον βρει το θησαυρό , πορεύονται τα δυο κόμματα «εξουσίας» και οι αρχηγοί τους.
Διάβαζα το βράδυ της Πέμπτης σ΄ένα blog στο Internet ότι η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει «στα χέρια της
δύο δημοσκοπήσεις που δείχνουν
προβάδισμα έναντι του ΠΑΣΟΚ, 5,5 και 6,5 μονάδων αντίστοιχα. Όπως διάβασα, το
κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προηγείται και μάλιστα με μεγάλες διαφορές
και στα λεγόμενα ποιοτικά στοιχεία: καταλληλότερος για πρωθυπουργός,
δημοφιλέστερος, ικανότερος να βγάλει τη χώρα από την κρίση κ..ά.
Υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν αυτά; Ιδίως αν τα
στοιχεία που «αποκαλύπτονται» δεν εξηγούν, η Νέα Δημοκρατία που προηγείται 6,5
μονάδες του ΠΑΣΟΚ πόσο ποσοστό θα πάρει; Διότι αν η Νέα Δημοκρατία παίρνει 23%
και το ΠΑΣΟΚ 16,5%, τι να σού κάνει η διαφορά των 6,5 μονάδων;
Μόνο ένα τους μένει: Να βρει ο Δήμας το θησαυρό και να τους
τον πάει στα γραφεία τους. Έστω μισό-μισό.
*Δημήτρης Κωνσταντάρας
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
Ήταν ένα μικρό καράβι…
*Της Νατάσας Ράγιου
Ήταν ένα μικρό
καράβι που ήταν α-α-αταξίδευτο...
Και στραβά
αρμενισμένο θα το έλεγε κανείς…
Ώσπου ήρθε εκείνος ο
αλλοπαρμένος καπετάνιος και το πήρε για
ένα μακρύ ταξίδι, πέρα από την άκρη της απελπισιάς, εκεί που τα νερά γίνονται
μαύρα… Το πλήρωμα στην
αρχή ζητωκραύγαζε, μετά πάγωσε, ύστερα σάστισε και στο τέλος άρχισε μουρμουρίζει... μέχρι που οι
ψίθυροι έγιναν κραυγές οργής και
απόγνωσης…. Κάποιοι μάλιστα σκέφτηκαν να πηδήξουν στη θάλασσα μπας και σωθούν
κολυμπώντας και ξεβραστούν σε κανένα ξερονήσι… Μερικοί το τόλμησαν...
Ο καπετάνιος τα αντιμετώπιζε όλα σα να μην υπήρχαν…
*Νατάσα Ράγιου
Δεν έβλεπε…
Δεν άκουγε…
Κουφός και αόμματος…
Στρίψε του λέγαν , πρόσω ολοταχώς πρόσταζε εκείνος...
Κόψε ταχύτητα τον
συμβούλευαν, πιο πολύ σπίνταρε εκείνος κι ας κλυδωνιζόταν το έρμο το καράβι…
Άσε το ρημαδοπηδάλιο
απ το χέρι σου, που έχεις γαντζωθεί επάνω
του, φώναζαν οι πιο τολμηροί αλλά
πού ο αφιονισμένος καπετάνιος…
Όρτσα τα πανιά,
κόντρα στον Δεληβοριά...
Ήταν τα αμπάρια
γεμάτα, πανάθεμα τα, άγρια θεριά…
Κι οι πειρατές από
δίπλα ,έτοιμοι να κάνουν γιούργια και να μπουκάρουν..
Ούτε και κι αυτό τον πτόησε … Μάλιστα έκανε αστειάκια με τους πειρατές…. Κάποιοι
λένε ότι τους κάλεσε στο καράβι για διαπραγματεύσεις ( κανείς δεν κατάλαβε ποτέ
τι σόι νταραβέρι ήταν αυτό..) και άλλοι ορκίζονταν
ότι κάτι κολασμένες νύχτες τους έβλεπαν να τα πίνουν και μαζί …
Τις επόμενες
μέρες λείπανε και κάτι κομμάτια απ το
πλεούμενο...
Πρώτα χάθηκε η
γοργόνα της πλώρης…
Μυστήριο...
Μετά είδαν ότι λείπανε κάτι κάβοι, πανιά… Και στο
τέλος εξαφανίστηκε το μεσαίο κατάρτι …
Και το ταξίδι στην
καταστροφή, στο χάος, στο πουθενά., συνεχιζόταν….
Κύματα θεόρατα...
βράχια… ξέρες…. Σκύλλα… Χάρυβδη… όρνια παντού…
Κι ο καπετάνιος, αντί να κάνει το σωστό κουμάντο, έδινε όρντινο
να κόψουν το φαί και το νερό στο πλήρωμα
για να είναι, λέει, σε πλήρη ετοιμότητα και αθλητική φόρμα...
Δεν υπήρχε μέρα πια , μόνο
σκοτάδι…
Η νύχτα διαδεχόταν τη νύχτα…
Σε πέντε - έξι
εβδομάδες, τελειώσαν όλες οι τροφές ..
Το πλήρωμα, εξαθλιωμένο πια ,δεν ήξερε τι να κάνει, κατά
που να γείρει…
Ξέσπασε ανταρσία …
Και μετά ...
Και μετά βρέθηκαν
στον Θερμαϊκό κόλπο…
Κάτι φωτάκια
λαμπύριζαν στο βάθος... Η Θεσσαλονίκη…
Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να
δούνε ποιος θα φαγωθεί….
*Νατάσα Ράγιου
πρώην βουλευτής Αχαίας
Χορτάτοι από τροφή και πληροφόρηση
*Του Θανάση Νικολαΐδη
ΚΑΙ πλημμύρισε ο αυλόγυρος των πανεπιστημίων μας από τα Ι.Χ.
των φοιτητών τους. Η Λέσχη από μερίδες φαγητού, με κάποιους χορτάτους (και ανευλαβείς)
να σβήνουν το τσιγάρο τους στο γιαούρτι. Κι άδειασαν τα αναγνωστήρια και οι
βιβλιοθήκες. Γιατί; Γιατί μορφοποιήθηκε η γνώση σε ηλεκτρονική. Γιατί άλλο;
Γιατί υπάρχει θέρμανση στο σπίτι, καφετέρια με σόμπα έξω και γήπεδο με τη
λιακάδα. Υπάρχει και ανεμελιά για τη δαπάνη των σπουδών που την ανέλαβε ο
γονιός (κι ας κόψει το λαιμό του), βιβλία-δώρο των φορολογουμένων και, βέβαια,
για κάποιους της ανίας και της… επανάστασης υπάρχει και πεδίο «ιδεολογικής»
έκφρασης και «δράσης». Στις μεγάλες αίθουσες πνιγμένες στην αφίσα και με τη
φοιτήτρια σταυροπόδι να (προσ)ελκύει νεοσσούς και πρωτάκια στο κόμμα (μη μας
προλάβουν «άλλοι»).
ΔΕΝ θα μιλήσουμε για τα φοιτητικά συγγράμματα, με τις
ελλείψεις και τα προβλήματά τους. Θα πάμε στη βάση. Στη Μέση Εκπαίδευση και τα
δωρεάν βιβλία, που μοιράζονται, εδώ και χρόνια, στην αρχή της σχολικής χρονιάς
και βαραίνουν τον ώμο του πιτσιρικά που τα κουβαλάει σε νάιλον σακούλες. Κι
ύστερα; Πώς (και γιατί) να τα διαβάσεις που οι σελίδες της εκτεταμένης ύλης
τους αποπνέουν επίδειξη πνεύματος του συγγραφέα, ανάκατο με κέρδος; Κι αν δεν
σ’ αφήνουν να αναπνεύσεις με τις 32 ώρες τη βδομάδα στο σχολείο κι άλλες τόσες
στο φροντιστήριο για ξένες γλώσσες, μουσική και… μαύρη ζώνη, τότε γεμίζεις το στομάχι με
αποστηθισμένα(!)-τι να κάνεις; Με τη μόρφωση είδος εν ανεπάρκεια, τη γνώση
μακρινή όσο τα βιβλία που σου… χάρισαν και την πληροφόρηση κοντινή όσο το
κομπιούτερ που σου την εξασφάλισε.
ΤΟ θέμα μας είναι τα σχολικά βιβλία, αλλά δεν προλαβαίνουμε.
Θα συνεχίσουμε με σκέψεις απλές. Με τον «κίνδυνο» να μας θεωρήσουν φερέφωνα και
«κυβερνητικούς». Είναι το τελευταίο που μας απασχολεί. «Ταΐζουμε γεμάτα
στομάχια» και δεν θα νιώσεις την ανάγκη της τροφής, αν δεν έχει προηγηθεί η
πείνα.
Θανάσης Νικολαίδης , Δημοσιογράφος
Ο ...άλλος πόλεμος
«ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι αναίμακτος πόλεμος. Πόλεμος είναι αιματηρή πολιτική». Τα βίωσε και τα δυο η ανθρωπότητα. Με την ένοπλη αναμέτρηση σε πρώτη…ζήτηση για την αναζήτηση του δικαίου μεταξύ λαών, κυβερνήσεων και αρχηγών. Στην Αμερική του Κολόμβου, τον…λόγο είχε το λάσο και το μακρύκαννο, για την εξόντωση των Ινδιάνων. Πριν γίνει εξάσφαιρο (για προέδρους), «εξελιχθεί» σε πυρηνικές βόμβες για τη Χιροσίμα και καταλήξει σε βόμβες «ευρωπαϊκές», για τη «διευθέτηση» των Βαλκανίων.
Η Ευρώπη γνώρισε δυο παγκοσμίους πολέμους στον ίδιο αιώνα, για μοιρασιές «οικοπέδων», αλλά και για «ιδεολογική» χρήση του Χίτλερ απ’ τους ισχυρούς. Κι ύστερα; Λες να συνήλθαν οι λαοί απ’ τη φρίκη και να ρίγησαν μπροστά στις εκατόμβες; Να το γύρισαν σε έργα ειρηνικά, γιατί ο πόλεμος είναι πρόβλημα και δεν λύνει προβλήματα; Η απάντηση είναι πως οι Αμερικανοί που έμειναν μόνοι αφέντες στον πλανήτη τα ρύθμισαν καταπώς γούσταραν και οι πόλεμοι δεν είναι γενικευμένοι. Μια σύρραξη λαών εδώ, μια’ κει, σποραδικά και υπολογισμένα, χωρίς να τους ανησυχεί ο αντίπαλος (που δεν υπάρχει) κι ούτε να βλέπουν εφιάλτες πως οι μπολσεβίκοι θα καθυποτάξουν τον κόσμο.
ΚΑΙ πάμε στον μικρόκοσμό μας της Ελλάδας που «ποτέ δεν πεθαίνει». Ζήσαμε Μικρασίες, Κατοχές και Εμφυλίους, γευτήκαμε τον πόλεμο μέσα από νίκες, ήττες και συμφορές κι είπαμε να ξαποστάσουμε. Στρώθηκαν οι «Σύμμαχοι» στο τραπέζι της μοιρασιάς, αλλά μας αφήσαν’ απ’ έξω. Κι ας είμαστε δεμένοι στο άρμα τους και καμαρώναμε ως… νικητές.
ΣΑΝ να’ βαλε μυαλό ο κόσμος και η Ευρώπη συνετίστηκε. Τέλος οι αναμετρήσεις με αίματα και άρματα. Τέλος και τα αγαθά της υπερκατανάλωσης, αρχίζει η άμπωτη της παλίρροιας. Μας τα’ δωσε ο καπιταλισμός… απλόχερα και μας τα παίρνει πίσω. Και, βέβαια, σου κακοφαίνεται, όταν αλλιώτικα έχεις μάθει και δεν παράγεις όσα ξοδεύεις, ωστόσο, έχει ο πόλεμος κι άλλες μορφές πιο τραγικές και υπομένεις. Στη λογική του «μη χείρονος» και με την μνήμη κολλημένη στους πολέμους και τις συμφορές. Οφείλουμε να’ μαστε συγκρατημένοι και να ισορροπήσουμε. Όχι σε ρόλο ψυχόπονης ορντινάντζας του καπιταλισμού που δεν έχει αισθήματα. Ούτε γιατί απλώσαμε τα πόδια πέρα απ’ το στρώμα, αλλά γιατί δεν πήρε η εποχή μας την άγρια όψη που τη φέρνει ο πόλεμος.
ΣΤΑΘΗΚΑΜΕ τυχεροί, στα χρόνια μας, με τον (θερμό) πόλεμο σε απόσταση ασφαλείας μας. Όσο και να’ ναι σκληρός ο «άλλος», δεν είναι τρισκατάρατος και απαίσιος όσο εκείνος που ξορκίσαμε ως έλληνες και πολίτες του κόσμου.
Θανάσης Νικολαίδης , Δημοσιογράφος
Όταν η κρατική οικονομία φιμώνει τον τύπο...
*Του Γιάννη Βέλλη
Κάποιο “φωτεινό” μυαλό στο Υπουργείο έκρινε ότι η παροχή μειωμένου τέλους ήταν μια μεγάλη σπατάλη που θα έπρεπε άμεσα να εξαλειφθεί!… Και μάλιστα ύπουλα μέσα στον Αύγουστο που όλοι λείπουν από την έδρα τους ή δεν συνεδριάζουν τα Διοικητικά τους Συμβούλια ώστε να αντιδράσουν ή να πιέσουν στο να αλλάξει κάτι. Λυπάμαι που αυτή η κυβέρνηση κάνει ένα σωστό μέτρο και παράλληλα δέκα λάθος πάνω στον πανικό της να μαζέψει χρήματα για τους ξένους δανειστές μας. Ίσως από την άλλη η σιωπή των εντύπων, που ενοχλούν με την κριτική και ενημέρωση που κάνουν τελευταία, είναι προτιμότερη στη νέα εποχή που βιώνει η Ελλάδα…
Σε κάθε περίπτωση όλοι οι φορείς, σύλλογοι, οργανισμοί που θυσιάζονται στα πλαίσια της υπανάπτυξης του 21ου αιώνα στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει να αποδεχθούν αυτή τη μίζερη κατάσταση και να αντιδράσουν. Γιατί στη συνέχεια μπορεί αντί η Πολιτεία να στηρίζει την όποια προσπάθειά τους να τους ζητάει και χρήματα για να συνεχίσουν την ύπαρξή τους!… Όλα τα περιμένουμε, πια.
Ελλάδα, όλα τα ζεις!
Γιάννης Βέλλης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
Τελικά δεν υπάρχει αμφιβολία: Μας περνάνε για μεγάλους μ....
*Του Δημήτρη Κωνσταντάρα
Δεν ξέρω για ποιο θέμα να πρωτογράψω σήμερα. Είναι τόσα πολλά τα ζητήματα που «ξεπηδάνε» μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη, μέσα στη ζέστη, μέσα στις κινητοποιήσεις, μέσα στο χάος των αλληλοσυγκρουόμενων πληροφοριών,μέσα στην απογοήτευση του κόσμου που βάλλεται πανταχόθεν που είμαι σίγουρος ότι όλα γίνονται με σχέδιο. Καλοκαιρινό σχέδιο. Σχέδιο-κατσαριδοκτόνο. Όπου κατσαρίδα είναι ο ελληνικός λαός και κατσαριδοκτόνο οι ενέργειες, εξελίξεις, πρωτοβουλίες, δηλώσεις και «ειδήσεις» εκ μέρους των κυβερνώντων που διοχετεύονται και προωθούνται με στόχο να…ζαλιστεί η κατσαρίδα, να ακινητοποιηθεί ώστε στη συνέχεια να τυλιχτεί σ' ένα κομμάτι χαρτί και να πεταχτεί στα σκουπίδια έτσι ώστε να αποφευχθεί το λιώσιμό της με το παπούτσι. Φρικτό; Σιχαμερό στη σκέψη; Ναι. Αλλά αληθινό. Θεωρώ λογικό να υπάρχει η μίνιμουμ ευαισθησία από την πλευρά των κυβερνώντων και της πολιτικο-οικονομικής νομενκλατούρας ώστε να θέλουν να αποφύγουν το πάτημα της κατσαρίδας και το λιώσιμο με το παπούτσι, δεδομένου ότι πρόκειται για μια πολύ βρώμικη, απαίσια, τρομακτική ενέργεια που -εκτός των άλλων- αφήνει και… σημάδια στο πάτωμα.
Ο λαός όμως πρέπει να υποταγεί. Εντάξει. Να μην τον πατήσουμε με το παπούτσι. Να τον αφήσουμε σιγά-σιγά να βράσει στο ζουμί του, να αρχίσουμε να τον αναισθητοποιούμε με μικρές αλλά επαναληπτικές δόσεις εντομοκτόνου και στο τέλος, όταν θα βρίσκεται σε κατάσταση παράλυσης, να τον εξαφανίσουμε.
Συγνώμη που χρησιμοποιώ αυτό το σιχαμερό παράδειγμα. Αλλά αυτό ΔΕΝ είναι το βασικό. Το βασικό είναι ότι στην κατάσταση που μας φέρνουν, ξέρουμε ότι ετοιμάζουν το τελικό «χτύπημα» αλλά νοιώθουμε ότι δεν έχουμε πια δυνάμεις να αντιδράσουμε.
Πάρτε μερικά από τα τελευταία παραδείγματα:
Μεταφράζουν τις αγγλικές λέξεις και εκφράσεις ΟΠΩΣ γουστάρουν και όταν τους λέμε ότι η μετάφραση δεν είναι σωστή, μας βγάζουν τρελούς.
- Να θυμηθούμε τη "selective default" που αποφάσισαν να μας πείσουν ότι ΔΕΝ είναι κάποιου είδους χρεοκοπία, έστω κι αν ο διεθνής όρος μεταφράζεται ως «επιλεκτική χρεοκοπία»;
-Να συνεχίσουμε με την πρωτοφανή «εθελοντική συμμετοχή» αναφορικά με την είσοδο ιδιωτών στην αγορά ομολόγων όπου ως «εθελοντική» μεταφράζεται η λέξη «voluntary» που ΔΕΝ σημαίνει ΚΑΘΟΛΟΥ «εθελοντική» αλλά «με τη δική του θέληση» και η χρησιμοποίηση της λέξης «εθελοντική» αποτελεί πλήρη εξαπάτηση αφού είναι μια λέξη με …καλή αύρα;
-Και να καταλήξουμε στο εκπληκτικό "collateral arrangement" της πρόσφατης συμφωνίας παροχής δανείου με εμπράγματες εγγυήσεις και δεν σημαίνει ΚΑΘΟΛΟΥ "παροχή ασφάλειας".
Μα αν οι άνθρωποι που μας κυβερνούν μας εξαπατούν τόσο πολύ και τόσο «χοντρά» ακόμη και στη μετάφραση λέξεων και εννοιών και μας λένε χωρίς να ντρέπονται ότι εξασφαλίσαμε «εθελοντές αγοραστές» των ομολόγων μας λες και πρόκειται για τα "Special Olympics" και ότι για να πάρουμε το τελευταίο δάνειο δώσαμε «παροχές ασφαλείας» και δεν υποθηκεύσαμε τη χώρα μας αλλά και ότι η ελληνική οικονομία δεν βρίσκεται σε «χρεοκοπία» αλλά σε μια «τυπική κατάσταση κατάταξης και αξιολόγησης», είναι ακόμη χειρότερο από το να μας λένε ότι «λεφτά υπάρχουν».
Μας εξαπατούν «εθελοντικά» και χωρίς να μας δίνουν «εμπράγματες εγγυήσεις». Και οι τίτλοι που «ξεφεύγουν» από την «εθελοντική μας ενημέρωση» μέσα από την «επιλεκτική διαδικασία» των ΜΜΕ είναι χαρακτηριστικοί, όπου ξεφεύγουν κάποιες πιο ανεξάρτητες φωνές:
Ένας καλολαδωμένος μηχανισμός προπαγάνδας και πολιτικής τρομοκρατίας έχει στήσει το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο της χώρας τους τελευταίους 21 μήνες. Συμμετέχουν άνθρωποι που με όπλο τους την «έγκριτη ανάλυση» διαστρεβλώνουν με κάθε τρόπο τις θέσεις των «απέναντι», δηλαδή όλων των πολιτών που «έτυχε» να μην τα «έφαγαν μαζί» με τον «κύριο Θόδωρο» και τους φίλους του. Η σιωπή των αμνών για το «ΜΝΗΜΟΝΙΟ», και το «ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ». Το μήνυμα αυτό, που εκπορεύεται αρχικά από την ίδια την κυβέρνηση, αλλά κι απ’ όλα τα καλοταϊσμένα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, τους πολυαμοιβόμενους πανεπιστημιακούς στα τηλεοπτικά πάνελ και τους.... κομματικούς συνδικαλιστές, κινείται σε 3 άξονες: Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι - Ότι έγινε έγινε, από εδώ και στο εξής να δούμε τι θα κάνουμε - Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει άλλη λύση.
"Στην πολτοποίηση παρέδωσε πάνω από δέκα τόνους βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα τα οποία δεν μπόρεσε να "ρίξει" στην αγορά ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη που έκλεισε τα Ελληνικά Γράμματα με συνοπτικές διαδικασίες».
«Την εκτίμηση ότι ο δρόμος εξόδου της Ελλάδας από την κρίση θα είναι μακρύς εξέφρασε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σε γερμανική εφημερίδα την Πέμπτη. Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, λέγοντας ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί μια δεκαετία για να ξαναγίνει ανταγωνιστική»
Θέλετε κι άλλα;
Δημήτρης Κωνσταντάρας
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
